जुनी माणसे साधीहोती पण माणुसकीची होती…
जुनी माणसे साधीहोती पण माणुसकीची होती…
==================
जुनी पिढी खरोखरच माणुसकी जपणारी होती.
त्या काळात माणसांची श्रीमंती पैशात नाही, तर मनाच्या मोठेपणात मोजली जायची.
शेजाऱ्याच्या घरात दुःख आले की संपूर्ण गल्ली त्याच्या मदतीला धावून जायची.
सुख असो वा दुःख, प्रत्येक प्रसंगात माणसे एकमेकांच्या पाठीशी उभी राहायची.
नात्यांमध्ये स्वार्थ नव्हता, तर प्रेमाचा ओलावा होता.
घराला कुलूप असले तरी मनाची दारे मात्र कायम उघडी असायची.
दारात आलेल्या पाहुण्याला पाणी विचारणे हा संस्कार होता.
अडचणीत असलेल्या माणसाला मदत करणे हे कर्तव्य मानले जायचे.
मोठ्यांचा आदर आणि लहानांवर प्रेम हा जीवनाचा पाया होता.
कुणाच्या घरातील भांडण असो, गावातील ज्येष्ठ मंडळी समजुतीने ते मिटवायची.
आज काळ बदलला, माणसे बदलली आणि जीवनशैलीही बदलली.
मोबाईलवर शेकडो मित्र आहेत, पण संकटात हात देणारे मोजकेच दिसतात.
शेजारी कोण राहतो, याचीही अनेकांना माहिती नसते.
पैशांची देवाणघेवाण वाढली, पण प्रेमाची देवाणघेवाण कमी झाली.
माणसे जवळ आली, पण मनामधील अंतर मात्र वाढत गेले.
जुन्या पिढीकडे संपत्ती कमी असेल, पण माणुसकीची श्रीमंती अफाट होती.
त्यांच्याकडे मोठमोठे बंगले नव्हते, पण मनात प्रेमाचे प्रशस्त घर होते.
आज गरज आहे ती जुन्या पिढीचे चांगले संस्कार पुन्हा जिवंत करण्याची.
कारण माणूस किती मोठा झाला यापेक्षा त्याने किती माणसे जोडली, हे महत्त्वाचे आहे.
शेवटी पैसा नाही, तर माणुसकीच माणसाला खऱ्या अर्थाने श्रीमंत बनवते.
— प्रा. ज्ञानेश्वर बनसोडे सर
भ्रमण ध्वनी=९६०४७९७३१६
